Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Juul Kabas (1944-2022)

Kempenzoon Juul Kabas was de jongere broer van Marc Dex en de oom van zangeres Barbara Dex.

Juul Kabas, echte naam Juliaan Deckx, werd geboren op 10 oktober 1944. Hij begon in het orkest van zijn broer Marc tijdens diens topperiode en zorgde er voor de komische noot tot hij zelf zijn eerste hit scoorde. Zijn bekendste nummers zijn “Ze noemen mij de Juul Kabas” (1969) (de best verkochte single in Vlaanderen in 1970) en “’t Zijn zotten die werken” (1979).

Hij overleed onverwacht in de nacht van 17 op 18 juli 2022 in zijn woonplaats in Retie.

Bij Vlaamse Wonderjaren draaien we 26 – al dan niet vergeten – liedjes van hem:

  • Alpenhoorn square – 1987
  • Als ne koekoek – 1987
  • Amaai m’n oren – 1971
  • Bier, bier, bier – 1970
  • De jeugd – 1974
  • Die Stille Nacht – 1986
  • Doe de vogeltjesdans – 1981
  • Doe de voordeur maar op slot – 1973
  • Groten dikke zeever – 1971
  • Hé moeder, hé vader! – 1974
  • Ik ben nen Belg – 1977
  • In den tijd toen ik vree mee Angelique – 1982
  • ‘k Heb genen tijd – 1983
  • Kakaluliki – 1985
  • Mijn tennislady – 1986
  • Mijne koersvelo – 1984
  • Spek mee eieren – 1970
  • ’t Lotje van de Lotto – 1988
  • ’t Zijn zotten die werken – 1980
  • Trucker trekt uw plan – 1983
  • Van Impe gele trui – 1976
  • Van Retie zennik – 1978
  • Vivam bomma – 1971
  • Vooruit naa Beerschot – 1972
  • Waar zijn de molens – 1982
  • Ze noemen mij de Juul Kabas – 1970

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Een zanger die samen met mij aan een carrière timmerde, was Ron Davis. Een concurrent voor Will Tura, werd toen gezegd. Ron was een héle knappe gast: lang, donkerblond, mooie witte tanden, vrolijk en levenslustig. Hij was bijzonder lief en had veel succes bij de meisjes. Geen wonder dat ik stapelverliefd op hem werd, en tot mijn verbazing viel hij ook voor mij. Ik leerde hem kennen tijdens een tournee in West-Vlaanderen, de vlam sloeg direct in de pan. Mijn moeder stond weer klaar met kritiek maar ik luisterde niet en tenslotte kon ze niet klagen, ik woonde nog altijd braaf thuis. Zes maanden zijn Ron en ik samen opgetrokken en al zijn we nooit met mekaar naar bed geweest, ik was in de zevende hemel. Waarom het een platonische relatie bleef, weet ik niet, ik maakte me geen zorgen want ik had zelf nog maar weinig ervaring en ik was vreselijk onzeker. Ik voelde me immers te dik, en Ron was zo knap. »Jacky Lafon
Het Laatste Nieuws - 20 augustus 2002