Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Anita (1937)

De Vlaamse jaren ’60-zangeres Anita wordt vandaag 89. Deze Mechelse zangeres, ze woonde een tijdlang in dezelfde straat (Stuyvenbergvaart) als Jo Leemans en Louis Neefs, stond onder haar echte naam, Maria Liekens, al op tienjarige leeftijd, in 1947, op de planken met Bobbejaan Schoepen in de Brusselse Folies Bergères. Haar eerste 78-toerenplaat volgde twee jaar later. Later deed ze het voorprogramma van Will Tura en werkte ze met het orkest van Henk Van Montfoort.

Pas in de tweede helft van de jaren ’60, ze was toen al 32, kreeg haar uitstekend zangtalent wat bredere erkenning en bracht Anita negen Vlaamse singles uit, waarvan er intussen enkele zeer gegeerde collectors items zijn. Later hield ze met haar tweede man Rik Torfs – niet te verwarren met de bekende professor/politicus – de pub King Henry open in de Mechelse Hanswijkstraat. De oudere broer van Rik, Jan Torfs, was de oorspronkelijke uitgever van het Vlaamse tienermaandblad JukeBox, dat nadien nog een tijdje door Rik werd voortgezet. Ze wonen vandaag in Leest.

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende 18 liedjes van Anita:

  • Als je mij gelukkig maakt – 1969
  • Callow la vita – 1965
  • Daar in Wien – 1968
  • De blauwe zee – 1968
  • De tango van mijn dromen – 1969
  • Do-Re-Mi (met De Meiklokjes) – 1968
  • Dromen – 1966
  • Een huis voor ons alleen – 1969
  • Ik heb nog steeds een koffer in Berlijn – 1966
  • Ik weet – 1966
  • Is dit de laatste dans? – 1965
  • Ritme van je tijd – 1966
  • Shangri-la – 1968
  • Teken een tuin – 1964
  • The Sound of Music (met de Meiklokjes) – 1968
  • Verlangen – 1968
  • Zie Zanzibar – 1967
  • Zomerdromen in december – 1968

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Mijn vader (Jacques Kluger) riep me in zijn bureau. Hij had net twee artiesten getekend, zei hij. De ene heette Louis Neefs, de andere Will Tura. Vooral die Tura moest ik in het oog houden. Een jongen van de kust. Op zijn auditie had hij een Spaans lied gezongen. 'Spreekt gij Spaans?', vroeg mijn vader. 'Nee', antwoordde Will. 'Waarom zingt ge dan in het Spaans?' Maar hij had talent, dat zagen we allebei. Hij zag er ook fantastisch uit: een mooie jongen, een posterboy. Vader zei tegen Wills moeder: "Als jullie in Veurne blijven wonen, kan ik niets doen met Will." Zijn moeder besliste toen om met het hele gezin naar Brussel te verhuizen. In die tijd was dat een zware beslissing. Vergeet ook niet dat Will een manneke van vijftien, zestien jaar was. »Jean Kluger
Knack - 7 februari 2007