Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Anita (1937)

De Vlaamse jaren ’60-zangeres Anita wordt vandaag 88. Deze Mechelse zangeres, ze woonde een tijdlang in dezelfde straat (Stuyvenbergvaart) als Jo Leemans en Louis Neefs, stond onder haar echte naam, Maria Liekens, al op tienjarige leeftijd, in 1947, op de planken met Bobbejaan Schoepen in de Brusselse Folies Bergères. Haar eerste 78-toerenplaat volgde twee jaar later. Later deed ze het voorprogramma van Will Tura en werkte ze met het orkest van Henk Van Montfoort.

Pas in de tweede helft van de jaren ’60, ze was toen al 32, kreeg haar uitstekend zangtalent wat bredere erkenning en bracht Anita negen Vlaamse singles uit, waarvan er intussen enkele zeer gegeerde collectors items zijn. Later hield ze met haar tweede man Rik Torfs – niet te verwarren met de bekende professor/politicus – de pub King Henry open in de Mechelse Hanswijkstraat. De oudere broer van Rik, Jan Torfs, was de oorspronkelijke uitgever van het Vlaamse tienermaandblad JukeBox, dat nadien nog een tijdje door Rik werd voortgezet. Ze wonen vandaag in Leest.

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende 18 liedjes van Anita:

  • Als je mij gelukkig maakt – 1969
  • Callow la vita – 1965
  • Daar in Wien – 1968
  • De blauwe zee – 1968
  • De tango van mijn dromen – 1969
  • Do-Re-Mi (met De Meiklokjes) – 1968
  • Dromen – 1966
  • Een huis voor ons alleen – 1969
  • Ik heb nog steeds een koffer in Berlijn – 1966
  • Ik weet – 1966
  • Is dit de laatste dans? – 1965
  • Ritme van je tijd – 1966
  • Shangri-la – 1968
  • Teken een tuin – 1964
  • The Sound of Music (met de Meiklokjes) – 1968
  • Verlangen – 1968
  • Zie Zanzibar – 1967
  • Zomerdromen in december – 1968

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Tijdens een carrière zie je alle hoeken van de kamer. Van het plafond tot de vloer en soms word je zelfs naar de kelder teruggewezen. Ik ken dat. Ik ben overal geweest, in die veertig jaar. Maar altijd ben ik mijn eigen Tura-taal trouw gebleven. Ik ben blijven doen wat ik dacht best te kunnen. Dalida zei dat ook: hoe doods je carrière ook soms mag lijken, blijf dat doen waarin je zelf het meest gelooft. Ga geen gekke sprongen maken. Want daar schiet je misschien ook je trouwste fans bij in. »Will Tura
Het Nieuwsblad - 24 oktober 1998