Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Big Bill (1950)

Armand ‘Big Bill‘ Hombroeckx, synoniem voor de Vlaamse blues, viert vandaag zijn 75ste verjaardag. Dat gebeurt ongetwijfeld ergens in een van ‘zijn’ kroegen op de Oude Markt van Leuven. Dat gebeurt ook zeker niét met ‘ene mee hesp of ene mee kees’.

In de jaren ’70 speelde hij een grote voortrekkersrol in de ontbolstering van de Leuvense muziekscène. In 1975 opende hij de allereerste editie van Rock Werchter in een tent van duizend bezoekers.

In 1982 stond Big Bill mee aan de wieg van Marktrock. Beste quote in deze bijdrage van Rob TV uit 2010: ‘Als je Armand had als stamgast, dan wilde je niet dat hij vertrok, want dan liep er onmiddellijk vijftig man mee naar het volgende café‘ (Steve Turcksin).

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende liedjes van Big Bill:

  • Bobo – 1978
  • Een fuif in ’t midden van de stad – 1976
  • Ene mee hesp – 1974
  • Fritkot Blues – 1978
  • Go Jean-Marie – 1978
  • Hot spots – 1978
  • Kroegen van d’Aa Met – 1978
  • Mokke rock – 1976
  • Pirre for president – 1975
  • Rammelkar – 1978
  • Reel Fun – 1978
  • Sit on it – 1978
  • Stoose Blues – 1974
  • Tes ka – 1980
  • Voordeur Blues – 1975
  • We vliegen d’er in – 1978
  • Weepin’ – 1978

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Ik speelde met mijn coverband in het voorprogramma van The Pebbles, die toen met Seven horses in the sky een hit hadden. In de zaal was ene Roland Verlooven, op zoek naar nieuw talent voor platenfirma Vogue. Na het optreden stapte hij op me af en zei: ik ben geïnteresseerd. In de groep, dacht ik. Maar nee, hij bedoelde mij. Ik heb toen een stemtest gedaan en heb het op zijn aangeven geprobeerd als soloartiest. Een jaar later scoorde ik met 'Zeven anjers, zeven rozen' een monsterhit en was mijn leven niet meer hetzelfde. Had ik Roland niet ontmoet, dan was ik nu aan het uitbollen als leraar Nederlands-Engels-Duits. Die ontmoeting is bepalend geweest voor heel mijn leven. En het spreekt vanzelf dat ik heel ontgoocheld was toen hij 25 jaar later besloot om ermee te stoppen. Het was alsof ik mijn vader verloor. »Willy Sommers
Het Nieuwsblad - 5 augustus 2011