Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Anneke Soetaert (1946)

Anneke (echte voornaam: Andrée) Soetaert, met wortels in het West-Vlaamse Ruiselede (geboren in Tielt), viert vandaag haar 79ste verjaardag. Haar superhit ‘Rio De Janeiro’ dankte ze aan het tv-programma Canzonissima.

Ze ontpopte zich eind jaren ’60 tot de pittigste onder de Vlaamse zangeressen, maar verhuisde in 1970 naar Florida met haar eerste echtgenoot, Scott Bradford (ex-organist bij de begeleidingsband van Jess & James, overleden in 2005), met wie ze twee dochters kreeg.

Na hun scheiding trouwde Anneke in 1976 met Jon Valence, met wie ze gehuwd bleef tot zijn overlijden in 2013 op 90-jarige leeftijd. Ze woonden sinds de jaren ’80 in Boca Raton, Florida, en gaat er door het leven als Ann Valence.

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende 17 liedjes van Anneke Soetaert:

  • Ay ay mi linda muchacha – 1966
  • Ballade in november – 1968
  • Ciao, adieu, bye bye – 1967
  • Denk er nog eens over na – 1966
  • Elke dag schijnt de zon – 1968
  • Hello my dear – 1966
  • Ik verlang naar jou – 1967
  • Kringetjes – 1968
  • Liefde vind ik een gril – 1967
  • Met of zonder jou – 1968
  • Open je hart – 1968
  • Rio de Janero – 1966
  • Van Jou – 1967
  • Vergeven is vergeten – 1968
  • Waar is de melodie – 1968
  • Weet je weet je – 1970
  • Zou dit het einde zijn – 1970

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Als je het in je hebt, begin dan zo vroeg mogelijk met muziek. In onze platenwinkel kwamen iedere week de voyageurs langs, de vertegenwoordigers van de grote platenfirma's, om hun nieuwe producten voor te stellen. Voor mij waren dat goden: zij vormden de rechtstreekse link met de internationale vedetten. De man van RCA-records was Kamiel Schoepen, de broer van Bobbejaan, die in de jaren 50 alle grote tournees met Bobbejaan had gedaan. Kamiel kwam op woensdagmiddag naar onze platenwinkel, bleef dan eten en whisky drinken. En ik hing aan z'n lippen. Hij vertelde verhalen, man! Hij kende Jim Reeves, Chet Atkins, Skeeter Davis en Bill Monroe persoonlijk... Als 12-jarige droomde ik weg bij die verhalen. Bij ieder nieuw bezoek vroeg Kamiel mij: `En, Jeanke, speel nog 'ns iets.' Dat deed ik dan. En hij: `Zorg dat je over veertien dagen dit of dat nummer van Chet Atkins geleerd hebt.' En twee weken later speelde ik 'm dat foutloos voor! Vanaf toen noemde hij mij `Chet' ­ en daar was ik bijzonder trots op. De grootste eer denkbaar. »Jean Blaute
Humo - 14 april 2015