Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Ann Christy (1945-1984)

Het is vandaag de 80ste geboortedag van Ann Christy (22 september 1945 – 7 augustus 1984).

Samen met andere in het midden van de jaren ’60 debuterende artiesten als Jimmy Frey, Liliane Saint-Pierre, Nicole (Josy), Johnny White en Marino (Marijn Devalck) Falco zong ze eerst jarenlang hoofdzakelijk een Franstalig repertoire. Voor Ann pakte dat goed uit, want ze leerde het vak op grote tournees met Adamo, Roger Whittaker en de Franse chansonnier Pierre Perret. Toen ze in 1971 tijdens Canzonissima Vlaanderen verraste met het aparte ‘Dag vreemde man’ was ze voor het Vlaamse publiek een grote onbekende, ook al had ze intussen al vijf jaar internationale podiumervaring in haar bagage.

De jaren ’70 vormden het artistieke zwaartepunt van Ann Christy’s carrière, maar het was een periode met gemengde oogst. Muzikaal vond ze steeds meer haar eigen stem, weg van het lichte popidioom, maar ondanks enkele succesvolle hoogtepunten, zoals haar deelname vaan het Eurovisiesongfestival in 1975 met ‘Gelukkig zijn’ bleef het grote publiekssucces lange tijd uit.

Hoewel haar technische zangkwaliteiten en emotionele intensiteit vaak geprezen werden, kreeg ze in Vlaanderen relatief weinig media-aandacht en radio-airplay. In interviews sprak ze open over haar frustraties met het gebrek aan erkenning. Pas met onder meer met ‘De Roos’ (1980), kwam er een bredere (her)waardering voor haar werk. Helaas vocht ze toen al tegen een ongeneeslijke kanker die voor haar ook een zware financiële lijdensweg werd, bij gebrek aan een degelijk sociaal statuut voor artiesten.

Haar overlijden in de zomer van 1984 zorgde voor een schokgolf in Vlaanderen, al had het radio- en tv-nieuws van de toen nog almachtige BRT er de dag zelf maar weinig belangstelling voor – omdat de Olympische Spelen in Los Angeles alle aandacht opeisten. Haar overlijden zat in de journaals achteraan verstopt als een ‘en-dan-ook-nog-dit’-berichtje. Het zegt veel over hoe de Vlaamse staatsomroep al decennia neerkeek op het ‘Vlaamse lichte lied’, zoals ze dat destijds omschreef.

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende 62 liedjes van Ann Christy:

  • Als je eenzaam bent – 1975
  • Als je wil zal ik blijven – 1979
  • Anna en Peter – 1977
  • Bla Bla Bla – 1975
  • Blij Bij Jou Te Zijn – 1976
  • Bravo – 1977
  • Dag Vreemde Man – 1971
  • Dagen Te Lang Nachten Te Kort – 1976
  • Dat is mijn lied – 1972
  • De Hemel Is Ver (& Erik Van Neygen) – 1981
  • De kinderen rond mijn huis – 1971
  • De Roos – 1980
  • De wilde roos – 1971
  • Die pijn vanbinnen – 1979
  • Duizend dromen worden waar – 1972
  • Een droom nooit gedroomd – 1972
  • Een illusie – 1977
  • Een nieuw lied – 1980
  • Een schommelpaard zonder staart – 1975
  • Een Woord Van Liefde – 1972
  • Eenzaamheid – 1972
  • Er Is Zoveel Verdriet in de Wereld – 1975
  • Gelukkig Zijn – 1975
  • Goed – 1971
  • Het lied is uit – 1971
  • Hij – 1974
  • Iemand – 1975
  • Ik doe alsof het mij niet raakt – 1975
  • Ik heb nog liever niemand – 1972
  • Ik leef voor jou – 1983
  • Ik mis hem zo – 1972
  • Ik neem vandaag de trein – 1976
  • Ik wil dansen – 1972
  • In een zilveren kooi – 1972
  • In rook vergaan – 1976
  • Jij bent het leven – 1975
  • Jij en ik – 1981
  • Kussen onder regenbogen – 1965
  • Laat me vrij  – 1975
  • Liefdesbrief – 1972
  • Lisa is Lisa – 1976
  • Luister eens naar anderen – 1975
  • Mijn Oma – 1976
  • ’n Kleine melodie – 1974
  • Nacht – 1975
  • Op safari zonder jou – 1977
  • Oud vrouwtje – 1975
  • Slaap er eens over – 1976
  • Slaap mijn liefste – 1981
  • Stille schreden – 1976
  • Toen ik de leraar kuste – 1977
  • Utopia – 1971
  • Veel te laat – 1973
  • Veertien – 1976
  • Verkondig broeder – 1971
  • Waarom Schrijft Hij Niet – 1974
  • Windekind – 1971
  • Zal ik je ooit nog zien – 1983
  • Zij weten meer dan wij – 1974
  • Zo als de zon – 1975
  • Zoals een mooi verhaal – 1973
  • Zoveel mooier – 1976

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Toen ik negen was, ging ik vaak televisie kijken bij de buren. En plots zag ik daar een show met Tony Corsary, het amusementsorkest van Francis Bay en als gasten Jo Leemans, Jacques Raymond en Louis Neefs. Eenmaal thuis wist ik het: ik word zanger of acteur! Ik wil dat podium op! Ik deed mee aan wedstrijden, leerde gitaar spelen en begon snel met een eigen groepje. Op mijn tiende schreef ik al protestsongs tegen de discriminatie van de zwarten in Amerika, al ben ik blij dat die teksten niet meer bestaan. Ze waren van een belachelijke eenzijdigheid en naïef. Nadien zong ik het repertoire van Ferre Grignard en Boudewijn de Groot en mijn oudere broer Bert leerde me Jacques Brel en Count Basie kennen. »Johan Verminnen
Het Nieuwsblad - 3 oktober 2009