Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Willem Vermandere (1940)

Felicitaties voor de 86ste verjaardag van Willem Vermandere, de kleinkunstzanger uit de Westhoek die zowaar al in 1970 een helikopter inzette voor de opname van een videoclip.

Willem Vermandere, geboren op 9 februari 1940 in Lauwe, in de westhoek van West-Vlaanderen is een artistieke duizendpoot: kleinkunstenaar, schrijver, beeldhouwer en muzikant.

Hij groeide op in een muzikale familie en trad na zijn humaniora toe tot een klooster, dat hij na vijf jaar weer verliet. Geloof bleef echter belangrijk in zijn leven en hij studeerde op latere leeftijd godsdienstwetenschappen en gaf ook drie jaar les.

In de late jaren zestig brak hij door met West-Vlaams gezongen kleinkunst, ‘vertelselkes‘ over het dagelijkse leven, de Westhoek en de Eerste Wereldoorlog. Zijn grootste klassiekers werden Blanche en zijn peird, Lat mie maar lopen en Bange blankeman. Hij behoorde met Wannes Van de Velde (Antwerpen) en Walter De Buck (Gent) tot de drie grote W’s, die de Vlaamse folk tot bij het brede publiek brachten.

Vermandere bracht meer dan 20 albums uit en werd in 2000 ereburger van Veurne. In 2012 stond hij als hoofdgast op Nekka-Nacht. Zijn album De zanger & de muzikant haalde goud.

Op 23 juni 2024 gaf hij zijn laatste grote concert in Oostende. Enkele weken later kondigde hij, op 84-jarige leeftijd, in een afscheidsboodschap zijn afscheid van het podium aan.

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende 29 liedjes van Willem Vermandere:

  • Als ik zing – 1984
  • Bacht ’n de kupe – 1968
  • Blanche en zijn peird – 1971
  • De bruilofte van Kanna – 1968
  • De speelman – 1969
  • De student – 1969
  • De verloren zeune – 1968
  • Duits kerkhof – 1976
  • Duizend soldaten – 1976
  • Ik mis u zo – 1987
  • Ik plantte ne keer patatten – 1981
  • Ik wil maar zeggen – 1988
  • ‘k Zie mijn lief zo geiren – 1976
  • Kasteel van schelpjes en zand – 1971
  • Klein ventje van Elverdinge – 1976
  • Krullebolle – 1984
  • La belle Roselle – 1988
  • Laat mie maar lopen – 1981
  • Meter Fietje – 1976
  • Mijn gazette – 1976
  • Mijn land – 1984
  • Mijn menschen van te lande – 1968
  • Mijne velo – 1971
  • Morgenuchtend gaan we trouwen – 1984
  • Nee’w we goan nus Vlams nie loat’n – 1969
  • Piere de beeste – 1971
  • ’t Schone land – 1976
  • Veurne – 1968
  • Zilver’n bruilofte – 1968

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« In mijn studententijd in Gent maakte ik samen met een paar vrienden een filmpje op Super 8. Omdat we een paar cameo's van bekende Mechelaars wilden hebben, ben ik met een cameraatje in de hand bij Manu Verreth en Rik De Saedeleer gaan aanbellen, en dus ook bij Louis Neefs, die op de Stuivenbergvaart woonde. Hij deed zowaar zélf de deur open. Geweldig verrassend vond ik dat. En toen ik hem beschroomd vroeg of ik hem mocht filmen, zei hij: `Oké, maar waar, wanneer en hoe?' Ik haal dus dat cameraatje van achter mijn rug en zeg: `Hiermee, daar, en nu onmiddellijk.' Hij is dan met zijn rug naar de Leuvense Vaart gaan staan, en zo heb ik hem een minuutje gefilmd wazige beelden, want van de zenuwen had ik mijn lens niet goed afgesteld. Maar misschien zijn het wel de laatste beelden die ooit van hem gemaakt zijn, want een paar maanden later, op kerstdag 1980, is hij samen met zijn vrouw verongelukt in Lier. Ik was aan het presenteren op Radio Mechelen toen iemand het me kwam melden. Ik ben recht naar huis gefietst om mijn hele Louis Neefs-collectie te gaan halen. De rest van de dag hebben we alleen nog zijn muziek gedraaid. »Mark Uytterhoeven
Humo - 30 oktober 2012