Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

De verrassende comeback van Jennifer

Het was een verrassing van formaat, vandaag in 2019, in The Voice Senior op VTM. Rita Roelandt maakte er na een afwezigheid van ruim 30 jaar haar comeback. Met haar versie van ‘At Last’van Etta James wist ze zich overtuigend naar een favorietenrol te zingen. Ze had dan ook de luxe te mogen kiezen uit alle vier de coaches, waarbij ze vrij resoluut koos voor Helmut Lotti.

Bij Vlaamse Wonderjaren kennen we Rita, geboren op 24 december 1954, als het toenmalige zangeresje Jennifer, bekend van vijf vrij bescheiden radiohitjes tussen 1972 en 1977. Een paar daarvan, waaronder ‘Hey hey hey zou dat liefde zijn’, zijn vandaag trouwens gegeerde collectors items. Jennifer bracht haar eerste single ‘Adios’ / ‘In mijn droom’ uit op 18-jarige leeftijd. Haar artiestennaam Jennifer koos ze uit een shortlist van drie namen waarmee haar manager René Ingelberts op de proppen kwam.

Met haar Vlaamse repertoire zou het nooit echt iets worden, maar wat weinigen weten is dat ze nadien nog enkele jaren succes had als zangeres van de Gentse groep The McDuffs Dimension. In 1978 hadden ze een grote hit met ‘P.S. I Love You’, goed voor de persprijs tijdens de Zomerhit van dat jaar.

Nog een verrassing was te vernemen dat Rita/Jennifer de mama blijkt te zijn van Jessy (De Smet), vooral bekend als de zangeres van de dance-act The Mackenzie en daarna solo. Minder geweten is dat Jessy als kindsterretje al liedjes opnam in duet met Willy Sommers (‘Twee vrienden’) en Marijn Devalck (‘Vang het licht’).

Rita eindigde uiteindelijk op de tweede plaats in The Voice Senior en dat levert haar sindsdien regelmatig contracten op voor optredens.


Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« In 1976 reisde ik naar de Verenigde Staten. Ik wilde zien wat er in de wereld te koop was. Eerst naar Los Angeles, en zo naar Las Vegas. Daar werd ik geïntroduceerd door een Franstalige Brusselaar. Hij kon me laten optreden in Caesar's Palace. Ik heb er nog met Liberace gedineerd, tussen twee shows in. Mijn contactpersoon zei: 'Zeg Luc, jij kunt toch een liedje zingen?' Natuurlijk - ik had kleinkunst gestudeerd aan Studio Herman Teirlinck. Hij nam me mee naar de pianist, en in de lounge zong ik De banaantjes van Tony Corsari, in vier talen. Als je indruk wilt maken op een Amerikaan moet je laten zien dat je in andere talen kunt zingen dan het Engels. Ik kreeg ter plaatse een contract van 5000 dollar per maand, om elke avond de pianobar van Caesar's Palace te animeren. Maar het ging niet door. Het avontuur was te groot. Ik wilde vooral kijken hoe ze daar tv maakten. »Luc Appermont
Knack, 15 augustus 2012