Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

De verrassende comeback van Jennifer

Het was een verrassing van formaat, vandaag in 2019, in The Voice Senior op VTM. Rita Roelandt maakte er na een afwezigheid van ruim 30 jaar haar comeback. Met haar versie van ‘At Last’van Etta James wist ze zich overtuigend naar een favorietenrol te zingen. Ze had dan ook de luxe te mogen kiezen uit alle vier de coaches, waarbij ze vrij resoluut koos voor Helmut Lotti.

Bij Vlaamse Wonderjaren kennen we Rita, geboren op 24 december 1954, als het toenmalige zangeresje Jennifer, bekend van vijf vrij bescheiden radiohitjes tussen 1972 en 1977. Een paar daarvan, waaronder ‘Hey hey hey zou dat liefde zijn’, zijn vandaag trouwens gegeerde collectors items. Jennifer bracht haar eerste single ‘Adios’ / ‘In mijn droom’ uit op 18-jarige leeftijd. Haar artiestennaam Jennifer koos ze uit een shortlist van drie namen waarmee haar manager René Ingelberts op de proppen kwam.

Met haar Vlaamse repertoire zou het nooit echt iets worden, maar wat weinigen weten is dat ze nadien nog enkele jaren succes had als zangeres van de Gentse groep The McDuffs Dimension. In 1978 hadden ze een grote hit met ‘P.S. I Love You’, goed voor de persprijs tijdens de Zomerhit van dat jaar.

Nog een verrassing was te vernemen dat Rita/Jennifer de mama blijkt te zijn van Jessy (De Smet), vooral bekend als de zangeres van de dance-act The Mackenzie en daarna solo. Minder geweten is dat Jessy als kindsterretje al liedjes opnam in duet met Willy Sommers (‘Twee vrienden’) en Marijn Devalck (‘Vang het licht’).

Rita eindigde uiteindelijk op de tweede plaats in The Voice Senior en dat levert haar sindsdien regelmatig contracten op voor optredens.


Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Eddy Wally was een perfectionist, niet alleen in zijn muziek, maar ook wat kledij en zijn uiterlijk betrof. Nooit zag ik hem kwaad. Waar hij ook kwam, wist hij de mensen te boeien en was er ambiance en plezier. Zo traden we eens op voor verschillende motorbendes. Allemaal ruige kerels die bij het eerste liedje weinig of geen aandacht schonken. Eddy begaf zich plots onder hen, als orkest hielden we ons hart vast. Hij vroeg een voor een aan die mannen wat ze wilden horen en negeerde volledig onze playlist, maar in een mum van tijd wist hij ze zo naar zijn hand te zetten en werd het een fantastisch optreden. Dat was gewoon Eddy. Zijn grote wens was dat de mensen zich amuseerden. Hij was voor sommigen, vooral degenen die hem niet kenden, misschien wat naïef, maar hij was een echte artiest en zijn liedjes zullen de tand des tijds overleven. »Dirk Declercq
Krant van West-Vlaanderen – 19 februari 2016