Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Norbert (1937-2023)

Als muzikale zakenman was Bruggeling Norbert (Van Slambrouck) – geboren 31 december 1937 – in late jaren ’60 en de vroege jaren ’70 zijn tijd ver vooruit in Vlaanderen en ook artistiek was hij jarenlang op vele markten thuis, onder meer als componist, auteur en radioman, zowel op de BRT, de zeezender Mi Amigo en als oprichter van VBRO, toen nog een Brugse streekradio. Sinds de jaren ’90 hield hij zich veelal op de achtergrond.

Net als Johan Stollz loog hij vele jaren over zijn echte leeftijd en deed hij zich zes jaar jonger voor dan hij in werkelijkheid was. Daardoor maakte hij zich, in de strijd om de vrouwelijke tienerfans, jonger dan Will Tura. Zijn bekendste ‘all time classic’ was overigens het door Will Tura gecomponeerde ‘Liedje voor Mary Ann’. In zijn vroegste muziekjaren durfde Norbert met vrij stevige beats uitpakken.

Hij overleed op 3 februari 2024 aan de gevolgen van complicaties, na een val thuis enkele weken eerder.

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende 27 liedjes van Norbert:

  • Bangkok – 1966
  • Boudewijnpark – 1975
  • Dank je wel, lieve meid – 1983
  • De lopende band – 1967
  • De wereld vergaat – 1971
  • De zee en de zomer – 1970
  • Droombeeld – 1968
  • Een eenzaam meisje – 1971
  • En Dat Vergeet Ik Nooit – 1971
  • Groot-Brugge – 1975
  • Hemel en aarde – 1970
  • Liedje voor Mary Ann – 1970
  • Liever lief – 1968
  • Meisje lief – 1971
  • Meisje uit Spanje – 1966
  • Mi Amigo – 1974 (als Mi Amigo Boys)
  • Nooit meer – 1967
  • Pas op voor de verf – 1970
  • Sprookje – 1969
  • ’t Is te laat – 1969
  • Vaar je mee – 1968
  • Vraag me niet – 1974
  • Waar is de tijd? – 1969
  • War-Beat – 1968
  • Yeah! – 1971
  • Zo gaat dat voorbij – 1969
  • Zomermeisje – 1971


Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Ik zie bij elk optreden hoe groot de behoefte is aan aangepaste ontspanning voor senioren. Als ik met mijn microfoon de zaal in ga, kussen de mensen soms mijn hand. 'Lize, je hebt ons een uurtje gelukkig gemaakt', zeggen ze dan. Het doet me beseffen dat wij, de derde leeftijd, totaal op onszelf zijn aangewezen. De media hebben geen enkele belangstelling voor seniorenartiesten of hun publiek. VTM antwoordt niet op mijn brieven, en de VRT zegt dat wij niet binnen hun brede doelgroep passen. Er zit voor ons maar een ding op: naar de Duitse, Franse of Nederlandse televisie kijken, waar ze hun seniorenartiesten nog respecteren en ze zelfs huldigen. Vroeger kregen we nog subsidies van de Vlaamse Gemeenschap, maar die zijn nu ook afgeschaft. Dat getuigt toch van een groot gebrek aan respect! Wij hebben vroeger toch meegewerkt aan de vooruitgang!' »Lize Marke
De Standaard - 12 april 2003