Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Anita (1937)

De Vlaamse jaren ’60-zangeres Anita wordt vandaag 88. Deze Mechelse zangeres, ze woonde een tijdlang in dezelfde straat (Stuyvenbergvaart) als Jo Leemans en Louis Neefs, stond onder haar echte naam, Maria Liekens, al op tienjarige leeftijd, in 1947, op de planken met Bobbejaan Schoepen in de Brusselse Folies Bergères. Haar eerste 78-toerenplaat volgde twee jaar later. Later deed ze het voorprogramma van Will Tura en werkte ze met het orkest van Henk Van Montfoort.

Pas in de tweede helft van de jaren ’60, ze was toen al 32, kreeg haar uitstekend zangtalent wat bredere erkenning en bracht Anita negen Vlaamse singles uit, waarvan er intussen enkele zeer gegeerde collectors items zijn. Later hield ze met haar tweede man Rik Torfs – niet te verwarren met de bekende professor/politicus – de pub King Henry open in de Mechelse Hanswijkstraat. De oudere broer van Rik, Jan Torfs, was de oorspronkelijke uitgever van het Vlaamse tienermaandblad JukeBox, dat nadien nog een tijdje door Rik werd voortgezet. Ze wonen vandaag in Leest.

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende 18 liedjes van Anita:

  • Als je mij gelukkig maakt – 1969
  • Callow la vita – 1965
  • Daar in Wien – 1968
  • De blauwe zee – 1968
  • De tango van mijn dromen – 1969
  • Do-Re-Mi (met De Meiklokjes) – 1968
  • Dromen – 1966
  • Een huis voor ons alleen – 1969
  • Ik heb nog steeds een koffer in Berlijn – 1966
  • Ik weet – 1966
  • Is dit de laatste dans? – 1965
  • Ritme van je tijd – 1966
  • Shangri-la – 1968
  • Teken een tuin – 1964
  • The Sound of Music (met de Meiklokjes) – 1968
  • Verlangen – 1968
  • Zie Zanzibar – 1967
  • Zomerdromen in december – 1968

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« De liedtekst van "Sacha" is geïnspireerd op het leven van Jean-Emile, een man uit Diest die ik goed gekend heb. Zijn omgeving had veel moeite met zijn outing en ik vond dat zo wreed. Daarom heb ik Sacha opgenomen. “Jamaar Saint-Pierreke,” zei Jean-Emile me ooit, “gij hebt lang geleden nog eens een song over homo’s gezongen.” Ik viel uit de lucht, maar hij had gelijk. In mijn tijd met Claude François had ik een nummer dat "Le Brouillard est tombé sur la ville" heette. Een heel mooie song, vond ik. Al had ik toen niet door dat het over twee mannen ging die op een brug stonden te wachten op hun vriend. Zo goed Frans sprak ik. Ik was in de jaren zestig al een boegbeeld voor de homo’s zonder dat ik het wist. »Liliane Saint-Pierre
Knack - 5 december 2018