Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Jenny Verdonck (1928-2013)

Het is vandaag de geboortedag van de jaren ’50-zangeres Jenny Verdonck, afkomstig uit het Kempische dorpje Bevel (Nijlen) en geboren als Joanna Sophia Verdonck op 13 november 1928.

Ze volgde een klassieke zangopleiding, maar maakte naam als zangeres van Vlaamse amusementsmuziek. Tussen 1952 en 1957, het tijdperk van de 78-toeren, nam ze een dertigtal Vlaamse liedjes op onder de hoede van Leon Lambrechts. Haar grootste hit was ‘Zonder Jou’ in 1957.

Uiteindelijk koos ze vanaf 1962 voor haar gezin en zong ze enkel nog sporadisch voor ziekenzorg en bejaarden. Haar gezinsgeluk was helaas broos, want haar echtgenoot Louis Wittevronghel overleed op 4 januari 1966, op amper 37-jarige leeftijd en Jenny bleef achter met één dochter. In 2003 werd in de reeks Silver Star een compilatie uitgebracht met 18 (vergeten) liedjes van Jenny Verdonck. Ze overleed op 7 juni 2013.

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende liedjes van Jenny Verdonck:

  • Als ’s avonds – 1953
  • Als je wist – 1958
  • Blijf nog even – 1955
  • Dagen en jaren – 1957
  • De laatste woorden – 1956
  • De mooiste dagen – 1956
  • Gelukkige Verjaardag – 1955 (& Carlo Deman)
  • Hoe meer hoe liever – 1953
  • Ik blijf je trouw – 1954
  • Ik blijf van je houden – 1956
  • Ik weet – 1955
  • In een laantje – 1955
  • Kom aan m’n zijde
  • Mag ik een abonnement… op je mondje? – 1954
  • Op jou – 1956
  • Pic-nic – 1955
  • Schoon was die nacht – 1957
  • Souvenir d’amore – 1962
  • Sprookjes – 1955
  • Waarom Toch Wil Je Niet Meer Van Me Houden – 1955
  • Wanneer – 1954
  • Want je ogen – 1957
  • Was het maar waar – 1953
  • Was ik maar achttien – 1954
  • Wat is er gaande – 1958 (& Carlo Deman)
  • Zambomba – 1957
  • Zonder afscheid – 1958
  • Zonder Jou – 1957

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Ik haalde met mijn eerste single 'Geen wonder dat ik ween' de Vlaamse top 10, waarvan ik niet eens het bestaan kende. Journalisten noemden me ‘nieuwkomer aan het firmament’. Je beseft niet wat je plots meemaakt. Ik kwam uit een zeer arm gezin, als jongste van zeven kinderen. Mijn vader heeft het niet meer mogen meemaken. Hij overleed op 50-jarige leeftijd, ik was amper twaalf. Hij was zelf muzikant en zijn grote wens was dat een van zijn kinderen ook muzikant zou worden. Mijn vader kocht me nog een oude piano, want hij was zo trots dat ik in de academie pianolessen ging volgen. Zo begon ik na een tijdje ook spontaan eigen melodietjes te bedenken, eerst op gedichten. Een van de voordelen is dat ik later bijna al mijn liedjes zelf heb geschreven. Voor mijn teksten kreeg ik vaak hulp, maar meestal schreef ik toch zelf al hele stukken van de tekst. »Paul Severs
Goeiedag, 24 april 2013