Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Waarom Johnny White nooit zijn gouden plaat kreeg

Het is vandaag tien jaar geleden dat Johnny White (1946-2014) overleed aan een hartaanval. Voor zijn grootste hit, “Verloren hart, verloren droom” (1971), kreeg hij nooit een gouden plaat, ook al werden er destijds 115.000 exemplaren van verkocht.

Platenfirma Decca wilde daar vooral niet te veel de aandacht op vestigen, want ze werden toen al nauwlettend in de gaten gehouden door de belastingdiensten. Decca genoot in die dagen een financieel bedenkelijke reputatie en zou enkele jaren later spectaculair over de kop gaan.

Anderzijds liet Decca het in die jaren wel breed hangen, want Johnny mocht met de beste orkesten opnemen in studio’s in Parijs en Londen.


Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Ik haalde met mijn eerste single 'Geen wonder dat ik ween' de Vlaamse top 10, waarvan ik niet eens het bestaan kende. Journalisten noemden me ‘nieuwkomer aan het firmament’. Je beseft niet wat je plots meemaakt. Ik kwam uit een zeer arm gezin, als jongste van zeven kinderen. Mijn vader heeft het niet meer mogen meemaken. Hij overleed op 50-jarige leeftijd, ik was amper twaalf. Hij was zelf muzikant en zijn grote wens was dat een van zijn kinderen ook muzikant zou worden. Mijn vader kocht me nog een oude piano, want hij was zo trots dat ik in de academie pianolessen ging volgen. Zo begon ik na een tijdje ook spontaan eigen melodietjes te bedenken, eerst op gedichten. Een van de voordelen is dat ik later bijna al mijn liedjes zelf heb geschreven. Voor mijn teksten kreeg ik vaak hulp, maar meestal schreef ik toch zelf al hele stukken van de tekst. »Paul Severs
Goeiedag, 24 april 2013