Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Waarom Johnny White nooit zijn gouden plaat kreeg

Het is vandaag tien jaar geleden dat Johnny White (1946-2014) overleed aan een hartaanval. Voor zijn grootste hit, “Verloren hart, verloren droom” (1971), kreeg hij nooit een gouden plaat, ook al werden er destijds 115.000 exemplaren van verkocht.

Platenfirma Decca wilde daar vooral niet te veel de aandacht op vestigen, want ze werden toen al nauwlettend in de gaten gehouden door de belastingdiensten. Decca genoot in die dagen een financieel bedenkelijke reputatie en zou enkele jaren later spectaculair over de kop gaan.

Anderzijds liet Decca het in die jaren wel breed hangen, want Johnny mocht met de beste orkesten opnemen in studio’s in Parijs en Londen.


Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Na mijn legerdienst moest ik langsgaan bij Jean Kluger, de producer van Will Tura. Will had met me opgeschept, maar Kluger wilde weten welk vlees hij in de kuip had. Hij had een singletje van Jim Reeves bij, An Old Christmas Card, waarvan hij Will een Nederlandstalige versie wilde laten maken. Hij liet me dat nummer horen en vroeg me welke instrumenten ik hoorde – om me te testen. ‘Een drum, een bas en een gitaar.’ ‘Goed, ’ zei hij, ‘en hoeveel violen?’ Ik twijfelde: ‘Vier?’ Ook dat klopte. ‘En hoeveel altviolen?’ Een altviool? Nog nooit van gehoord. Ik heb toen op basis van wat ik van altinstrumenten uit de fanfare kende ‘twee’ geantwoord. Dat bleek juist te zijn. En plots was ik orkestleider van Will Tura en mocht ik voor die single het arrangement schrijven en de opname doen. ‘Een oude kerstmiskaart’ heette die. »Leo Caerts
Focus Knack, 25 januari 2017