Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Waarom Johnny White nooit zijn gouden plaat kreeg

Het is vandaag tien jaar geleden dat Johnny White (1946-2014) overleed aan een hartaanval. Voor zijn grootste hit, “Verloren hart, verloren droom” (1971), kreeg hij nooit een gouden plaat, ook al werden er destijds 115.000 exemplaren van verkocht.

Platenfirma Decca wilde daar vooral niet te veel de aandacht op vestigen, want ze werden toen al nauwlettend in de gaten gehouden door de belastingdiensten. Decca genoot in die dagen een financieel bedenkelijke reputatie en zou enkele jaren later spectaculair over de kop gaan.

Anderzijds liet Decca het in die jaren wel breed hangen, want Johnny mocht met de beste orkesten opnemen in studio’s in Parijs en Londen.


Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Ik ben een poos de Trini Lopez van Vlaanderen geweest: ik trad op met niet meer dan bas, gitaar en zang. Als ik ergens toekwam, zocht ik ter plekke een bassist, later ook een drummer. Die vond je dan bij de lokale orkesten. Dat was elke week weer de vingers kruisen en ik was dat al vlug beu. Staf en ik werden daar snel handig in: als we het dorp binnenreden, keken we even op de affiche van die avond: “tof, De Karina's spelen hier straks ook, die pianist van hen, Leo Caerts, zal er dus zijn., Dan gingen we Leo vragen of hij me wilde begeleiden die avond; later is hij ook in mijn groep gekomen. »Will Tura
De Standaard - 31 juli 2010