Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Claire (1953-1992)

Het is vandaag de geboortedag van zangeres Claire (17 oktober 1953 – 8 november 1992). Marie-Claire Vanhonnacker, afkomstig uit Deerlijk, begon in de plaatselijke KLJ met het zingen van liedjes, zichzelf begeleidend op de klassieke Spaanse gitaar. Via zangwedstrijden mocht ze voorprogramma’s verzorgen van Miel Cools, Will Ferdy en Willem Vermandere.

Haar eerste plaatje nam ze op in 1971 met de groep Terpsichoree en een jaar later maakte ze heel even deel uit van De Vaganten. In 1973 behaalde ze een tweede plaats in ‘Ontdek de Ster’ met het liedje ‘Suzanne’ van Leonard Cohen. In 1975 kreeg ze via Peter West van Monopole de kans om een eigen plaatje op te nemen. Het werd de Vlaamse versie van de country-hit ‘Rhinestone Cowboy’, dat als ‘Vreemde Vogels‘ een klassieker zou worden.

De opvolgers, die ze meestal zelf had geschreven, haalden echter niet meer hetzelfde succes, vooral bij gebrek aan airplay van Vlaamse muziek in die dagen. Scoren deed ze dan weer wel met haar duetten met Henk Van Montfoort van populaire Vlaamse en Nederlandse klassiekers. Claire werkte tijdens haar muzikale jaren voltijds bij de post en stopte begin jaren ’80 definitief met de muziek.

Claire kwam samen met haar man en een bevriend koppel om het leven bij een zwaar verkeersongeval in Buggenhout op 8 november 1992.

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende liedjes van Claire:

  • Aan de kaai in ’t schipperskwartier – 1978 (& Henk Van Montfoort)
  • Fantasie – 1976
  • Hand in hand – 1977
  • Herfst – 1976
  • Kom wees lief – 1976
  • Land van liefde – 1976
  • Moeder – 1976
  • Op de purperen hei – 1977 (& Henk Van Montfoort)
  • Stil geluk – 1978
  • Vreemde vogels – 1975
  • Zeven jaar – 1976
  • Zing, kinderen, zing – 1978
  • Zondag zonder zorgen – 1978


Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« Ik heb een paar bypassen en nu ook een defibrilator. Ze hebben al twee keer tegen mijn vrouw gezegd: Het is gedaan met hem. Bij mijn eerste hartinfarctje heb ik een bijna-doodervaring gehad. Ik lag op de spoeddienst. De dokter kwam me onderzoeken en opeens was ik weg. Ik zag mijn hele leven voor me. Alles tegelijkertijd. De toekomst zag ik ook, maar troebel. Het gaf me een goed gevoel. Alles viel van me af. Het heeft me rust gegeven. Het gevoel: laat maar gebeuren. Er is leven na de dood, daar geloof ik in. Net als in reïncarnatie. De mens draagt in zijn rugzak de ervaringen van vorige levens mee. Maar als je zoiets zegt, reageren veel mensen met: Och, daar hebt ge weer zo ene. Vorige levens, wat weet gij daar nu van? Maar als je daar constant geconcentreerd mee bezig bent, krijg je antwoorden. »Miel Cools
Het Belang van Limburg, 9 februari 2013