Vlaamse Wonderjaren

Dit speelt nu bij Vlaamse Wonderjaren:

Ron Davis (1946-1971)

Het is vandaag de geboortedag van de betreurde Ron Davis (23 november 1946 – 22 januari 1971), geboren als Ronny Davis in het West-Vlaamse Oudenburg. Ron was een zeer getalenteerd muziekleraar van opleiding die ook heel jong met een eigen orkest (Het Ron Davis Sextet) begon en vanaf het midden van de jaren ’60 langzaam bekendheid verwierf via muziekwedstrijden.

Canzonissima 1970-1971, waaraan hij zou deelnemen met de liedjes ‘Katialinda‘ en ‘Mona Lisa‘, beloofde zijn grote kans te worden door te breken, maar amper drie weken na de start van de wedstrijd, op 21 oktober 1970, kreeg Ron een zwaar verkeersongeval. In Oostende ging zijn wagen aan het slippen, waarbij hij een zware schedelbreuk opliep. Hij leefde nog drie maand in coma, maar ontwaakte niet meer en overleed op 22 januari 1971. Op de begrafenis droeg zijn Davis Sextet de kist.

Kort voor zijn ongeluk had Ron voor Decca het liedje ‘Mijn Leven‘ opgenomen, een vertaling van ‘My Way’. Decca bracht na zijn dood als eerbetoon de elpee ‘Ron Davis’ uit. Ook het verkeer bepaalde mee haar (zwarte) deel van de Vlaamse muziekgeschiedenis, denk maar aan Louis Neefs, Claire en Danyel Dirk.

Bij Vlaamse Wonderjaren hoor je volgende liedjes van Ron Davis

  • Als Ik Oud Zal Zijn – 1970
  • Dai Dai Dai – 1969
  • De laatste dag – 1968
  • Die grote liefde – 1968
  • Fata Morgana – 1970
  • Hier Marie, Hop Marie – 1968
  • Ik zou gelukkig zijn – 1967
  • Katialinda – 1970
  • Lied van ons hart (& Connie Neefs) – 1970
  • Maat Voor Niets – 1970
  • Maria – 1970
  • Mijn Leven – 1970
  • Nu je gaat – 1969
  • Shamrock – 1971

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

« In 1976 heb ik een zwaar ongeval gehad. Op 12 december was dat, in Mechelen. Ik had in totaal zeven uur opgetreden, ik was moe en het was spekglad. Ik ben met mijn Volkswagenbusje van de weg gegaan en tegen een elektriciteitspaal gecrasht. Heup ontwricht, borstkas platgedrukt. Maar ik zit hier nog. Na dat voorval hield ik het voor bekeken bij Will Tura. Ik wilde daarvoor ook al stoppen, maar Will bleef me maar pushen. Toen ik er uiteindelijk mee ophield, verdiende ik 3.600 Belgische frank per avond. In die tijd was dat een smak geld, en we speelden zowat twintig keer per maand. Maar ik wilde weg vanonder de kerktoren, wat nieuwe dingen proberen. Zakendoen ook. »Leo Caerts
Focus Knack, 25 januari 2017